Bynajmniej nie jest to obraz opowiadający o losach komunistycznego dyktatora, ani żadna fikcyjna fantazja o jego pobycie w Indiach. Stalin to imię głównego bohatera, granego oczywiście przez Chiru, który ma tyle wspólnego z Gruzinem, że nosi to samo imię. W Indiach dość popularnym zwyczajem, zwłaszcza na południu, nadawanie dzieciom imion związanych ze Związkiem Radzieckim, z Rosją. Komunizm jest tam nadal cenioną ideologią, szczególnie w stanie Kerala, gdzie rządzi partia o takich poglądach. Swego czasu zainteresował mnie ten temat i znalazłem kilka postaci, między innymi polityka tamilskiego M.K. Stalina, który przez kilka lat był burmistrzem Chennai'u i sportowca Cherukuri Lenina, który jest jednym z najlepszych indyjskich łuczników.

Historia ta jest naiwna, ale mimo wszystko daje do myślenia. Mimo, że to kino komercyjne to na pewno można powiedzieć też o nim społeczne. Momentami niebezpiecznie zbliża się do granicy, za którą byłby już propagandową agitacją, ale całe szczęście tak się nie dzieje. Muszę przyznać, że takie podejście do tej tematyki mi się podoba. Można robić ambitne, artystyczne kino, które opowiada o trudnych tematach. Ale kto na to pójdzie do kina? Film okaże się klapą, a docenią go tylko krytycy na prestiżowych festiwalach filmowych. Tu za pomocą komercyjnej superprodukcji twórcy starają się zwrócić uwagę na pewne sprawy, które ich zdaniem są istotne.
Chiru po tym filmie od razu wskoczył na sam szczyt bogów indyjskiego kina w moim osobistym rankingu. Niesamowita charyzma, niebanalne umiejętności taneczne (przy tej posturze to naprawdę sztuka!) i świetna gra aktorska.
Z niecierpliwością czekam na kolejne produkcje z tym panem.
W filmie pojawia się również południowoindyjska piękność - Trisha Krishnan. Tą panią zachwycałem się już pisząc o filmie Athadu. Tym razem jednak Trisha ma zbyt skromną rolę, żeby napisać coś konkretniej. Pojawia się, oczarowuje Stalina, sama się w nich zakochuje, a reszta... Resztę przyćmiewa Stalin i jego walka o ideę!
Nie można nie wspomnieć o czarnym charakterze. Gra go mistrz drugiego planu - Prakash Raj. Tym razem jego postać to zły minister, który jest gotów zrobić wszystko, żeby utrzymać władzę. Prakash Raj pojawia się w prawie każdym filmie z południa, bardzo często w podobnych rolach. To dość niebezpieczne, bo można wpaść w rutynę. Jak na razie wychodzi z tego obronną ręką, co nie ukrywam, jest jedną z przyczyn mojej ogromnej sympatii do tego aktora.
Na koniec krótko o muzyce. Ta jest naprawdę świetna. Bardzo dobre piosenki, piękne teledyski. Na deser zostawiam małą galerię ze Stalina i kilka klipów do posmakowania.