To moja trzecia "przygoda" z Maheshem Babu, aktorem kina telugu, który powoli zaczyna w polskich kręgach statusem dorównywać Shah Rukh Khanowi. Zaobserwować można już u niektórych niewiast podobny poziom zauroczenia, a może nawet zaślepienia, co w przypadku bollywoodzkiego bożka. Film "Pokiri" jest wymieniany jako jeden z najlepszych, jeśli nie najlepszy z udziałem Mahesha. Szczególnie przez wspomniane fanki. Aczkolwiek wiadomo też, z bardziej obiektywnych źródeł, że to hit box office'u stanu Andra Pradesh (stolicą tego stanu jest Hyderabad, tam się właśnie robi filmy telugu) z zeszłego roku.
Nie bez powodu o tym wszystkim piszę. Kiedy jest się bombardowany taką ilością informacji zachwalających i wynoszących film pod niebiosa to oczekiwania wobec danego dzieła bardzo mocno rosną. I trzeba przyznać, że ja po "Pokiri" oczekiwałem czegoś naprawdę wielkiego. Specjalnie odczekałem troszkę, żeby ostudzić entuzjazm, przeczekać gorące dyskusje na forach, żeby się wyciszyć.
Napisałem, że oczekiwałem po tym filmie czegoś wielkiego. Nic wielkiego nie dostałem. Było za to coś dużego. Dość duże rozczarowanie.
Zacznijmy od początku.
Pandu jest ulicznym rozrabiaką, bandytą i gangsterem. Oczywiście nie takim na wskroś złym. Ma swój honor, zasady, choć czasem nie do końca przejrzyste.
Poznaje Shruti. Ta się w nim zakochuje, ale nie potrafi się pogodzić z tym co robi Pandu. Wielkie rozdarcie, bo on nie potrafi się zmienić dla niej, ale ją kocha etc. Dość klasyczne wątki. Do tego dochodzą walki pomiędzy gangami no i przede wszystkim mroczna tajemnica Pandu, która odmienia losy filmu.
To tak w skrócie. Ale tak naprawdę to niewiele więcej można na temat tego obrazu napisać.
Przez cały film nie wyczuwałem napięcia, które powinno towarzyszyć tej historii. Wszystko niby szło do przodu, ale jakoś tak ślamazarnie i bez werwy. Przeplatane to wszystko dość marnymi wstawkami komediowymi. Do tego dużo bijatyk, które powiem szczerze szybko przestały robić wrażenie, a zaczęły męczyć. Miałem wrażenie, że twórca musiał zrobić film długi, a ponieważ nie starczało mu historii to wstawiał kolejne bójki. O ile nie mam nic przeciwko samym "nawalankom", szczególnie w filmach tamilskich czy telugu, o tyle tutaj miałem ich zdecydowanie dosyć. Efekt wszystkiego psuje jeszcze panienka grająca miłość Pandu - koszmarna aktorka, która poza piszczeniem i mizdrzeniem się niewiele więcej była w stanie pokazać. Strasznie irytująca.
W filmie pojawia się oczywiście Prakash Raj. Nie jest zbyt oryginalny w swojej kreacji - drugoplanowa rola czarnego charakteru to jego specjalność. Wypadł całkiem całkiem, szczególnie w scenach więzięnnych, kiedy walczył z tym, żeby nie zasnąć.
Całość ratuje muzyka, która akurat tutaj stanowi najmocniejszy element. Mani Sharma jest jednym z najlepszych kompozytorów w Indiach co po raz kolejny udowodnił.
Ogólnie to mam wrażenie, że to dość niedorobiony film. Nie jest tragiczny. Ale sporo bym w nim poprawił, a może wyszłoby coś lepszego. Na razie jeśli chodzi o Maheshowe hity u mnie najniżej.
Powstał tamilski remake tego filmu z Vijayem w roli głównej. Jestem już w jego posiadaniu, ale chyba muszę jeszcze trochę odczekać zanim się do niego przysiądę. Podobno lepszy od pierwowzoru.
Na koniec uwaga jeszcze jedna. Dużą zaletą filmu był fakt, że akcja działa się w Hyderabadzie. Byliśmy w tym mieście i fajnie było popatrzeć na znajome miejsca - szczególnie na mordobicie w Golconda Fort! ;-)