Chiny, lata dwudzieste XX wieku. Po śmierci ojca, dziewiętnastoletnia Song Lian zmuszona jest poślubić Chen Zuoqiana - głowę wpływowej rodziny. Pięćdziesięcioletni Chen ma już trzy żony, każda z nich mieszka w oddzielnym domu na terenie wielkiego zamku. Żony zaciekle ze sobą konkurują, ponieważ zainteresowanie ich męża daje władzę, status i przywileje. Każdej nocy Chen decyduje, którą żonę odwiedzi, a wtedy przed jej domem zapalana jest czerwona latarnia. Żony gotowe są na wszystko, by latarnia zapłonęła przed ich drzwiami. Jednak czesem sprawy mogą wymknąć sie spod kontroli...

Info dystrybutora

Ten film może być wielkim zaskoczeniem dla osób, którym twórczość Yimou Zhang'a kojarzy się jedynie z barwnymi superprodukcjami tj. "Cesarzowa", "Hero" czy "Dom latających sztyletów". "Zawieście czerwone latarnie" jest filmem oszczędnym, ascetycznym, bardzo prostym w formie. Nie ma tu robuchanej, barokowej scenografii, orgii kolorów, batalistycznych scen z udziałem tysięcy statystów. Klimat budują tu przede wszystkim zdjęcia - idealne, często symetryczne kadry, a także dźwięki. Zapalanie lamp, gaszenie lamp, okrzyki służących, żon, śpiew... To wszystko buduje niepowtarzalny klimat. Film ma leniwe tempo, które na początku może nieco wystraszyć, że będzie nudno. Ale nie jest. Ten usypiający nastrój wcale nie usypia, a za to niesamowicie wciąga. Sama historia w swojej konstrukcji przypomina nieco antyczną tragedię. Jest podział na akty - są nimi pory roku. Jest, niczym w Antygonie, konflikt pomiędzy prawem i uczuciem / miłością.

Film "Zawieście czerwone latarnie" miał ogromne problemy z chińską cenzurą. Nic dziwnego bo to bardzo udana metafora ustroju politycznego jaki panuje / panował w Chinach. Zamknięty, hermetyczny świat - zamek Chena - symbolizuje totalitarny system polityczny, z którego nie ma ucieczki, w którym trzeba grać. Uczciwie czy nieuczciwie - ważne jest by zyskać przywileje. Nie ważne są środki, nie ważne są ofiary, które mogą się z tym wiązać. Najistotniejsza jest władza. Dla niej można zrobić wszystko. Chore zasady, które tam obowiązują są bardzo restrykcyjne - kto nie zechce się im poddać tego czeka śmierć, choroba psychiczna, upodlenie, pogarda, samotność.

Siła tego filmu tkwi w jego prostocie. Dzięki temu jest tak bardzo sugestywny i zapada w pamięć. Swoim klimatem przytłacza, nie daje nadziei. To bardzo smutna wizja, która niestety jest prawdziwa.