Zacznę może od krótkiego wprowadzenia w historię bohatera. Film został nakręcony na podstawie książki "Skafander i motyl", której autorem jest Jean-Dominique Bauby. Był on redaktorem naczelnym francuskiej edycji magazynu ELLE. Typ playboya, bawidamka - człowieka sukcesu. W wieku 43 dostał wylewu, w wyniku którego doznał paraliżu praktycznie całego ciała. Sprawne pozostało tylko jedno oko. Później nauczył się jeszcze nieznacznie poruszać głową i wydawać z siebie nieartykułowane dźwięki - chrząkać. Jedyną formą porozumienia z nim było odczytywanie mu po kolei liter (ale nie w kolejności alfabetycznej, ale w kolejności najczęstszego występowania). On mrugał okiem jeśli to była "ta" litera. Tak składano słowa, zdania, całe jego wypowiedzi. W ten sposób Jean-Dominique Bauby napisał swoją książkę, w której opowiada o tym jak to jest być więźniem ciała, jak to jest być motylem uwięzionym w skafandrze...

Miałem obawy co do tego filmu. Zazwyczaj tego typu filmy to "wzruszajace do łez" historie chorych ludzi, które mają wzbudzić u widza współczucie. Dać mu porażajacy, a może i przerażający obraz tragedii bohatera. Nie lubię takiego kina. Wiem, że to bardzo stereotypowe spojrzenie... Na film "Motyl i skafander" poszedłem w sumie tylko dlatego, że dostałem zaproszenie na przedpremierowy pokaz. Tak to pewnie moje sceptycznie podejście wzięłoby górę nad wszystkim.

A prawda jest taka, że to niesamowity film. O pędzie życia, o dystansie, o tym jak wszystko jest kruche i ulotne. Oglądamy rzeczywistość z perspektwy Bauby'ego - on go nam pokazuje, jest narratorem i komentatorem. Tu warto wspomnieć o wspanialem pracy operatora - Janusz Kamiński za zdjęcia do "Motyla i skafandra" dostał dziś nominację do Oskara. Należy mu się. Subiektywna kamera, perspektywa jednego oka, statycznego ciała - udało mu się wprowadzić mnie w świat bohatera filmu. Kiedy pojawiały się czasami szersze plany czułem się nieswojo...

To niesamowite, że człowiek, który znalazł się w tak (z naszej perspektywy przynajmniej) beznadziejnym położeniu, potrafił zachować w sobie tyle mądrości i pogody ducha. Mnóstwo jest w tym filmie humoru, zabawnych tekstów - podczas filmu słychać było śmiechy... Ale nie były to głupkowate dresiarskie chichy na widok niepełnosprawnego człowieka. Ten film po prostu jest momentami bardzo zabawny. Oczywiście często w tym wszystkim czuć pewną gorzką ironię... Ale też i ogromny dystans. Bauby potrafił się w tym wszystkim odnaleźć, znalazł sobie cel - napisać książkę... Nie wiem na ile różni się ona od filmu, ale na pewno to sprawdzę.

Fakt faktem, że nie jestem zadowolony z tego tekstu... Ale bardzo chciałem cokolwiek o tym filmie napisać. Bo chodzi mi po głowie cały czas... Może jak przeczytam książkę, jeszcze trochę mi się to wszystko uleży to spłodzę coś nieco ciekawszego.